de eerste dagen

Het onderweg zijn is voor mij altijd een vervelende noodzaak. 10 uren in de wagen, braaf de instructies van de gps volgen met als doel zo snel mogelijk ter plaatse te zijn. Zo snel mogelijk, zo leerde de ervaring me, is op de snelwegen zo rond de 110 km/u, zodat het verbruik binnen de perken blijft. Doe ik dat niet, dan moet ik stoppen om te tanken en zo gaat de gewonnen tijd al snel weer verloren.

Dinsdag ben ik rond 18u op de camping aangekomen. De rest van de avond gebruikte ik om de tent op te zetten en alles klaar te maken.

Woensdag was ik alleen, dus heb ik die dag gebruikt om de gemeente met de fiets te verkennen. Leuk fietsen hier: een golvend landschap. Het is een schiereiland, dus soms passeer je langs de kust.

Anse de Kerners

Dan weer volg je rotsstranden en kom je langs schitterende kleine haventjes.

Port aux Moines, Saint-Gildas de Rhuys

En soms rol je over een glooiend pad door het binnenland.

pad naar Saint-Gildas de Rhuys

Sinds de eerste keer dat ik hier kwam, is er wel wat veranderd op dat vlak: Frankrijk lijkt het fietstoerisme ontdekt te hebben, dus liggen er over het hele schiereiland "fietspaden". Dat moet je je niet voorstellen zoals bij ons. De paden liggen volledig los van de autowegen (plaats genoeg hier) en zijn voor het grootste deel grintpaden, met af en toe flinke putten.
Bij de toeristische dienst kun je wel een (gratis) kaart halen met al die paden aangegeven, dus het is wel behoorlijk georganiseerd. 

Donderdagmorgen, om 8u30, kwam Manuel me halen: de boot lag toen nog aan wal in Camoël, een plaatsje aan de oever van de Vilaine. Die Vilaine is een rivier, of eerder een stelsel van waterwegen dat Bretagne van noord naar zuid doorsnijdt. Op die manier kun je over het water van Mont-Saint Michel tot in het zuiden van Bretagne doorsteken. Wij maakten donderdag de boot klaar (halve dag werk: motor monteren, optuigen en controleren) en rond 15u lagen we in het water. Toen moesten we niet ver: door de sluiten stroomopwaarts naar Arzal, waar een jachthaven voor 1000 boten ligt. Daar hebben we overnacht.

sluis van Arzal (op de Vilaine)

Vrijdag zouden we de boot overbrengen van Arzal naar Port Crouesty, dat deel uitmaakt van Arzon, dicht bij de camping. Daarbij kwam nog een een derde man aan boord: Daniël. Hij is een gepensioneerd militair die in Arzal woont en een vriend van Manuel en eigenaar van een zeil- en een motorjacht.
Het zag er goed uit voor de tocht. De verwachtingen spraken van een noordoostenwind, kracht 3 tot 4: ideaal zeilweer.
Eerst moesten we vanuit Arzal tot aan de monding van de Vilaine en dat zal pakweg een drietal uren geduurd hebben. Geen wind tot een lichte bries op dat moment, maar aangezien we in het estuarium van een rivier voeren, maakte dat niet zoveel uit: dat moet toch grotendeels op motor, want de rivier ligt in een dal en de hellingen daarrond schermen de wind af.
Jammer genoeg bleef de wind uit toen we op zee kwamen en het zeeoppervlak was zo glad als een spiegel ! Rond 13u kwam een lichte bries opzetten, waardoor we aan wandeltempo verder konden op een nog altijd vlakke zee. Dat duurde een tweetal uren. Daarna wakkerde de wind aan, jammer genoeg recht op kop - dat was niet voorzien - en ook de golven groeiden aan. Tegen 16u zaten we aan windkracht 4 tot 5, met af en toe stevige rukwinden en de golven werden stilaan tot 1m hoog... Golven van voren en wind op kop op een boot die niet echt scherp aan de wind kan varen (kustzeiler met kantelzwaard), dus we hadden twijfels of we Crouesty wel zouden halen. Op dat moment, zo rond 17u, schatten we dat het met de gegeven omstandigheden nog een viertal uren zou duren.
We hebben nog een uur verder geprobeerd, maar met een aanwakkerende wind en golven en stroming tegen moesten we onze pogingen staken. Uiteindelijk wendden we de steven en volgden een zeer oncomfortabele koers naar de dichtstbijzijnde haven.
Oncomfortabel, want nu kwamen de golven achterop waardoor de boot alle kanten uitdraaide op die hoge golven en met de wind van achter, die de boot met de neus naar beneden duwde. Omwille van de harde wind was het grootzeil gestreken en de genua half opgerold, wat het navigeren er niet simpeler op maakte (in nautische termen: rollen, gieren en stampen, dus voortdurend corrigeren en dat is zwaar werk).
Enfin, tegen 19u zijn we de haven van Saint-Jacques binnengelopen. Manuel is toen naar Arzal gevoerd door Daniel en zijn vrouw om zijn auto op te halen. Daarna bracht hij me naar de camping en nu is het wachten op een gunstige wind om de P'tit Loustic tot in Crouesty te brengen.